Soos Kiek Uut
Home - Terug naar Activiteiten








Klik hier om het verslag te beluisteren

VERSLAG bezoek IJssalon Talamini, Deventer, 31-05-2005. (65)

Aan de vooravond van hopelijk een hele mooie zomer zijn we uitgenodigd door Pietro Talamini om de ijssalon in Deventer te komen bezoeken. We maken er heel graag gebruik van. We verzamelen ons op een mooie dinsdagmorgen, 31 mei, nabij het NS station. De opkomst vandaag is geweldig, 17. We wandelen via de Keizerstraat naar de ijssalon in de Korte Bisschopstraat. Onze groep is hier dan helemaal compleet rond de klok van tien over tien. We worden helemaal naar achteren geloodst. Wel even oppassen voor de trapjes laag en hoog. Tinie neemt bijna een af¬schei¬dingsscherm mee onder haar arm. Als we eenmaal zitten worden we verrast met een echt Italiaans kopje cappuccino. We zitten met onze Kiekuutgroep helemaal alleen, alleen de binnenfontein watert er nog rustig op los in een mooie entourage van Italiaanse architectuur met veel mar¬mer. De geluidsboxen geven zachte muziek, maar alles wordt uitge¬zet, want Hans introduceert Pietro Talamini. Hij vertelt ons over zijn familie en dat doet hij met heel veel dankbaarheid aan zijn voorouders en ouders die er heel hard voor hebben moeten werken. De familie Talamini is geboren in Italië in de Dolomieten in de plaats Vodo di Cadore.  De familie emi¬greert naar het Habsburgse Rijk naar de stad Wenen, dus nu Oostenrijk geheten.  Waarom, omdat er in hun geboorteland weinig werk is. We schrijven het jaar 1860. In 1892 behaalt zijn overgrootopa, Giovanni het vakdiploma "Zuckerbäcker. De 1e wereldoorlog breekt uit en ze gaan weer terug naar Italië en na de oorlog emigreren ze opnieuw en dit keer naar België en wel naar Gent. Hier ziet Pietro zijn vader (genaamd Elio) het wereldlicht in 1926. Een zestal jaren later ver¬huist de familie naar de Hanzestad Deven¬ter. Ze komen te wonen in het toenmalige pakhuis tegenover de EDB, bioscoop. Opa Pietro heeft hier toen 3000 gulden geleend en hoopte later een rijk man te worden. Ze beginnen hier met een ijscowagen¬tje. De 1e zaak komt op het Noorderplein te zitten, nu Iris bloemen. Dan gaat de ijszaak naar de Broederenstraat, waar tot voor kort van Remmen heeft gezeten. Na de 2e wereldoorlog verhuist men naar het pand Brink 100, waar nu Kruidvat zit tot 1965 en vanaf die tijd zitten ze aan de andere kant van Vroom en Dreesman. Heel vroeger wordt aan het einde van de zomerse dag meestal het ijs wegege¬ven en in de oorlog was het ijs niet op de bon en dus dat kochten de meesten dan wel. Voor Elio Talamini en zijn charmante vrouw was 1964 een mooi jaar, Pietro junior wordt geboren. (Marianne schrikt en geeft Pietro een veel jongere leeftijd 25 jaar) In die jaren zestig vragen de Talami¬ni's een lening aan, ze zetten hoog in en verduld ze krijgen het gevraagde ook nog, dus er blijft wat geld over om andere dingen ook nog te doen. Vooral op de huidige zaak hebben ze heel lang moeten wachten voordat er een bekende Italiaanse architekt naar Deven¬ter wilde afreizen om iets moois van het pand te maken. Dus dit oude pand van Bakkerij Stuurman wordt grondig verbouwd door toch uiteindelijk die architekt na vier jaren van wachten. We hadden 3 ijszaken (Deventer, Zwolle, Zutphen) De laatste is inmiddels verkocht, maar ze moeten wel het ijs van ons blijven betrekken. En er is ergens zelfs een klein ijscowinkeltje in Roeme¬nië. Vroeger reisde de familie altijd heen en weer tussen Italië en Deven¬ter. Maar toen de kinderen groter werden en schoolplichtig, bleef de familie in onze mooie Hanzestad. Vroeger was het personeel ook afkomstig van het Azuroland, soms wel 20 personen die dan in Deventer een tijd lang bleven. Nu zijn we met onze familie met ons achten en het personeel komt hier uit de buurt. Overigens de ijssalon is nu het gehele jaar geo¬pend. Momenteel verkopen we veel ijs aan instellingen en grote evene¬menten. We hebben zo'n slordige 10 ijscowagentjes voor de ver¬huur. Gratis huren en het ijs betalen. Zo heb ik net een project gehad met de Moskee in Deventer die de nodige ijsliters heeft ingekocht. Maar Pietro memoreert herhaaldelijk aan al dat harde werken wat zijn voor- en ouders hebben moeten doen en dat wij nu in feite de vruchten ervan plukken. Ook heeft de familie inmiddels ook al heel wat onroerende zaken in de stad.

Nu nog iets over het ijs. Vroeger maakte men hier het ijs in de kelder onder de zaak. De arbeidsomstandigheden waren niet al te best, weinig daglicht. Sinds 2001 hebben we nu een ijsmakerij in Twello en daar wordt al het ijs gemaakt voor alle vestigingen. Een belangrijk bestanddeel voor ijs is suiker en wel de gewone suiker, de vloeibare en dextrose. De laatstge¬noemde zorgt voor vriespuntverlaging.
De Italianen fabriceren sorbetijs oftewel waterijs. De Hollanders houden van roomijs, maar al dat room haalt de frisheid uit het ijs. Voor al de smaakjes worden de hulpmiddelen, zoals sinaasappel, citroen vers inge¬kocht en de sappen in het ijs verwerkt. Vandaag de dag heb je allemaal gekke ijssoorten zoals peperijs. Het mooiste is ijs maken en dan direct verkopen dan heb je het allerbeste. Vorige week met die hitte is er 6000 liter ijs verkocht. We hebben nu ijsmachines op de Nijverheidsstraat te Twello staan die 60 liter ijs per uur kunnen maken. Natuurlijk hebben we last van concurrenten maar dat mag ook. Pietro wijst er wel op dat in het softijsje meestal veel foutieve bacterien zitten. Als je toch een softijsje wilt eten doe dat dan bij een zaak waar de omloopsnelheid erg hoog is. Het maken van softijs gaat gepaard met enorme hoge hygiëne regels. We krijgen veel controle van de warenwet en daaromheen hebben we onze eigen controledienst ook nog. Want hygiëne staat hoog in ons vaandel. We kunnen het ijs 6 tot 7 maanden bewaren bij een vriestemperatuur van 20 graden.

Na deze geweldige Italiaanse voordracht vraagt Marianne nog even: "Pietro hoe voel je je nu een Italiaan of een Nederlander".
Hij antwoordt het verschil ligt hem in de cultuur, een Italiaan is nooit op tijd en de Nederlander houdt zich meer aan de regels, maar ik voel me een Deventernaar.
We sluiten af met een heerlijk ijsje. Dan neemt Hans het woord en bedankt Pietro voor de gastvrijheid en het donders mooie verhaal over de Familie Talamini. Hans overhandigt Pietro namens Soos Kiekuut een servet met onze Soosnaam erop afgedrukt en nog wel in het Talamini-rood. Als het welgemeende applaus opklinkt van de aanwezigen breekt boven Deventer een beste onweerbui los. Dus veel gedonder en geknetter, dus nog maar even schuilen. Maar om 12:35 uur wandelen we weer richting station.

Familie Talamini, arrivederci!!!    
  
 
De gasten van vandaag zijn: Tinie Beekman, Hans/Gerry
Bont¬huis, Zaim Djulbic, Ca¬rel/Gerda van Eck, Ria van 't Erve,  Ria Gorree, Yvonne de Groot, Jos en Ria Karssemakers, Mikhail Kogan Marian¬ne Poppenk, Piet/Margot Schwengle en Hans Veld¬wachter en niet te vergeten Gerben
(Kenmerk: Kiekuut\2005talamini.05)


Terug naar boven